Hidayet Şefkatli TUKSAL

Serbestiyet.com



Bookmark and Share

“Affedilmişliği” affetmeyen kızlar


11.12.2013 - Bu Yazı 2378 Kez Okundu.
Yorum : 0 - Onay Bekleyenler : 0

 Bugün köşemi, H. Seher Çevik’e tahsis ettim, okuyunca beni anlayacaksınız:

Evet, hep haber olmuştur çocuğuyla üniversite okuyan anneler ve 40 yaşından sonra üniversiteye devam edenler ama bu günlerde, hiç haber olmayan, haber değeri taşımayan, üniversitelerde neredeyse çocuğu olacak yaştaki talebelerle okula giden öyle çok “anne olmuş kız” var ki… Peki, kim bu  kızlar? Bin yıllar önce başörtüsü sebebiyle okulu bırakmak zorunda kalan kızlar.

Çoğumuz evli barklı kadınlar olmuşuzdur ama, o yıllar öncesi toy kızlarızdır okulun kapısına gelince. Okul ki, sırf başımızdaki örtü yüzünden aşağılandığımız kovulduğumuz yerdir. Okul ki, kapısında polis ordusu bir tek biz, o toy kızlar için, beklerdi. Okul ki, kapısında günlerce belki alırlar diye tenhalaşa tenhalaşa, bir avuç kalana değin, ümitle duayla beklediğimiz demirdir.

Okul ki, acıdır, hıçkırıktır, öfkedir… Ah gençliktir!…

Okul ki, demir parmaklıkların ardında kalmış taş duvardır…

Okul ki, arkadaşlarınla bahçesinde ki huş ağacının altında oturup bir yandan ders çalışıp bir yandan şiirler okuduğun yerdir: “ Sen benim yan gelip yattığıma bakma, ben geleceğin kara gözlü zalimlerindenim…”

Okul ki, gün gelip o huş ağacına, demir parmaklıklara asılıp selam göndermedir…

Okul ki, o demir parmaklıklara incecik, sıcak ve yumuşak parmaklarınla boğarcasına sarılıp “Şart olsun bir gün, elbette döneceğim” dediğin, huş ağacını şahit tuttuğun yerdir…

Okul ki, o demir parmaklılara bir damla gözyaşını bile değdirmeye tenezzül etmediğin, bir damla gözyaşını ziyan etmediğin yerdir…

Şimdilerde döndük okula ve biz birbirimizi, kovulduğumuz günlerdeki, ne yapacağını bilmez haldeki yetimliğimizden, üveyliğimizden tanıyoruz, kalp çarpıntısından… yaralı bir yürüyüşten… Biz, birbirimizi gözlerimizde şimşek gibi parlayan” neden?” sorusundan tanıyoruz…

İşte o kızlar, o üniversitelerden kovulmuşluğun ürkekliğiyle devam ediyorlar okula, biri “hişt!” der mi acaba endişesiyle, korkuyla sıçramaya hazır, yürek çarpıntılarıyla geçiyorlar o demir kapıdan…

İşte o kızlar, o üniversite arkadaşlığına doymamış, aniden savrulmuşluğun şaşkınlığı hala üzerlerinde giriyorlar derslere…

İşte o kızlar pek çoğu evlenmiş çoluk çocuk sahibi, kimisi evlenmeye geç kalmış şimdilerde hamile, ama işte okuldalar yine de.

O bileğimizin hakkıyla kazandığımız üniversitelere döndük dönmesine ama o delişmenlik, o öğrenci kaygısızlığı çoktan terk etmiş bizi. Hepimizin yüreği bir yerlerde acıyla paramparça. Kimimiz okula gelirken, ardımızda hıçkıran küçücük, henüz dillenmiş çocuklarımızı bırakıyoruz; “Anne gitme!” nidası kulaklarımızda, ana yüreğinin o yanmışlığının acısıyla giriyoruz derslere.

Kimimizin bebekleri daha yeni doğmuş, emmesini gereken sütler ziyan zebil… Kimimizin ki büyüse de bize muhtaç, özürlü.  Kimimiz eşini, hayatını, belki çocuklarını uzaklarda bırakarak gelmiş, parçalanmış aileler olarak devam ediyor “okula”. Kiminin eşiyle arası açılmış, okulda yaşanan sıkıntılar karı-koca kavgası olarak yansımış hayatlarına, neredeyse boşanma noktasına gelmişler.

Pek çoğumuz çoktan devirmiş otuzunu, yarılamış yolu. Kimimiz tutunamamış bir türlü hayata, az değildir insana bunun yükü, insan zanneder ki her şey devam edecek aynıyla ve bizi okula aldıklarında kaldığı yerden devam edecek her şey, okulumuza set çekilen günün hemen ertesiymiş gibi ama film kopmuştur çoktan ve hiçbir şey aynı değildir.

Okul bitecektir ama nereden nasıl başlanacaktır hayata bilinmez. Ve biz o üniversiteleri bırakırken bizi kahraman sınıfına koymaya meraklı pek çok kişinin bu olup bitenden haberi yoktur.

Kimse bilmez her sınıf, her köşe, her oda, her kapı, her basamak anılarla, acı, zehir anılarla doludur.

Kimse bilmez bunların hepsi bize bir travma sebebidir; o üniversitenin bulunduğu semte bile uğramak istemeyiz aslında. Otobüs okula yaklaşırken midemiz bulanır, başımıza ağrılar girer, kalbimiz çarpar hızlı hızlı…

Kimse bilmez, başörtülüyüz diye vaktiyle bizi bir böcekmişcesine köşelere sıkıştırıp taciz eden o hocalarla şimdi- evet özgürce ama sıkıntılı- saatler geçirdiğimizi, yıllar önce anlattıkları dersleri, bir milim değiştirmeden tekrar tekrar aynıyla dinlemenin boğuculuğunu…  Tam kadro, memuriyette yükselmiş olarak oradadırlar yine, kimisi doçent olmuştur kimisi profesör, nasıl da o eski günleri tekrar tekrar hatırlatırlar, nasıl bir baskıdır bu insanın üzerinde…  Program değişti bahanesiyle, yıllar önce başarıyla verdiğimiz dersleri bile tekrar vermemizi isterler, tek ders yüzünden mezun olamayan öğrenciden bile “program değişti” bahanesiyle +25 dersi vermesi istenir mezuniyet için. Ve verilir o 25 ders…

Ve tüm olup bitenlere pek sesi çıkamaz bu kızların çünkü o korkutulmuşluğu, sindirilmişliği üstünden atmak kolay değildir, ve burası Türkiye’dir, ya yarın yine aynı olursa her şey, yıllardır beklenen yeni anayasadan da pek bir haber yoktur henüz, “yine alınmazsak üniversitelere” derler ve olup biten her şeye boyun eğilmeye hazırdır. Kendi aralarında bile konuşmaya, şikâyetlenmeye korkarlar ki, nerede kaldı hocanın karşısına çıkıp hak aramak… Kapkara bir çamur, zift gibidir korku yapış yapış…

Yayıldıkça yayılır bir yarasa sesiyle “Bir an önce mezun olun” telkini…

Bunlarla başa çıkarak ders çalışmak, başarılı olmak çok kolay değildir. Bizden başarı beklenir yine de “affedilmekle” başörtülü okula girebilmekle tüm sorunların bitmesi gerekmektedir! Heyhat ki bizler şanslı olarak addedilenleriz, bir de başka illerden okula gelemeyen, düzenini bırakamayan kızlar vardır onlardan hiç bahsetmiyorum zaten.

Şimdi biz, ismi “üniversite af yasası” olan bir kararla “affedilerek” üniversitelerine dönen kızlar olarak deriz ki, affedecek konumda olan biri varsa o da bizleriz, biz paramparça olmuş kızlar, biz gençlikleri, bozuk paradan bile daha kolay harcanmış kızlar ama sadece kızlar… Biz sizi hiç affetmedik ve affetmeyeceğiz, bize bu zulmü reva görenlerden hesabının sorulması için çalışıyoruz demek isterdim ama pek çoğumuz bekliyoruz sadece, o kadar…

Bu günlerde, bu yoğun gündemin, hay huyun içinde kimsenin dikkatini çeker mi bilmem bu konu ama durum böyle ve yine imdat!

H. Seher Çevik

http://serbestiyet.com/affedilmisligi-affetmeyen-kizlar/

.

Facebook Yorumları

Kod8
8.3.2017
MEB müfredat taslakları konusunda değerlendirmeler ve öneriler (IV)
29.1.2017
MEB müfredat taslağı konusunda değerlendirmeler ve öneriler (I)
23.07.2014
Ayeleth Şaked’in suretine bürünmek
19.05.2014
Soma ateşi ve 16 Ton
03.05.2014
Sınırsız Kardeşlik İnisiyatifi’nin Mısır bildirisi
25.03.2014
‘Başörtülü bacı’ edebiyatı
19.03.2014
Star’dan nasıl ayrıldım? Gerçekler ve yalanlar
03.03.2014
Hükümetin sorumluluğu
28.02.2014
‘Şey’ edebiyatının sahiciliğe delâleti
25.02.2014
Sözü dinlenen birisi olmak üzerine…
20.02.2014
Zehra Develioğlu vakasının düşündürdükleri
15.02.2014
Cemaatsel sosyolojik vasatımızın düşündürdükleri
31.01.2014
Yerel seçimler, medya ve partilerin ‘kadın’ karnesi
28.01.2014
‘Sekülerizm, dindarların tartışmalarından meydana geldi’
23.01.2014
Masum değiliz, hiçbirimiz!
12.01.2014
En uzun 15 günüm
24.12.2013
Allah’ın yakasından düşün, kozunuzu kendi üzerinizden paylaşın!
17.12.2013
Küfür, şal ve ötesi
14.12.2013
Kadın örgütlerinin inkâr politikası
11.12.2013
“Affedilmişliği” affetmeyen kızlar
08.12.2013
Kadınlar ve fitne söylemi
05.12.2013
Fitne kelimesi ve hatırlattıkları
30.11.2013
O kadar sevinmeyin…
23.11.2013
Nepal’de “aydınlanma”
20.11.2013
Beton medeniyetinden toz, toprak ve nehir medeniyetine…
15.11.2013
Başbakan ne için özür dileyecek?
11.11.2013
Çok sesli, farklılıklara saygılı, dayanışmacı bir ekiple karşınızdayız
24.09.2013
Keşke Siz de Zerdüşt Olsaydınız
02.05.2013
Şimdi sizin sınavınız başlıyor!
25.04.2013
23 Nisan, 24 Nisan
18.04.2013
Kutlu doğum ve zamanın ruhu
11.04.2013
Cezaevinde unuttuklarımız
28.03.2013
Kutsal nefretimizden vazgeçebilecek miyiz
21.03.2013
Barış sürecinde lider kültü
14.03.2013
Feminizmin cennetinde 8 Mart
07.03.2013
Kadınların Taraf’ı
28.02.2013
Görünmez insanlar
21.02.2013
İhtilafta rahmet ve Taksim
14.02.2013
‘Malan Barkirin’
07.02.2013
En büyük kast
31.01.2013
Kadın sorunundan ‘rahatsız erkekler’e
24.01.2013
Kendilerine yakışanı yaptılar!
17.01.2013
İmanlı ve vicdanlı insanlara çağrı!
10.01.2013
Barışmazsak ne olur
03.01.2013
Roboski yükü
27.12.2012
Gelecek yılın son haftası
20.12.2012
Eksik de olsa...
13.12.2012
Bir taciz soruşturmasının serencamı
06.12.2012
YÖK ‘görevsizlik kararı’ verebilir mi
29.11.2012
Kör nokta
22.11.2012
Bölünmemek için Kürtleşmek zorundayız
15.11.2012
BİZ’e güvenip de kavga ediyorsanız...
08.11.2012
Ölenler ölmüş olsa da...
01.11.2012
Yeniden umutlanalım diye
25.10.2012
Alın silahlarınızı ve ...
18.10.2012
Okulda cinsel taciz
11.10.2012
İnsanlar ve isimler
04.10.2012
Tek adamlığın vebali
27.09.2012
Keşke olmasaydı!
20.09.2012
Tanrı, vatan, aile
13.09.2012
Üç konu
06.09.2012
Terör, trafik ve eğitim meselemiz
30.08.2012
‘Milat’ gazetesi ‘Yeni Akit’in neyi olur
0 0
ÖNEMLİ NOT: Bu sayfalarda yayınlanan okur yorumları okuyucuların kendilerine ait görüşlerdir. Yazılan yorumlardan DÜZCE YEREL HABER GAZETESİ veya duzceyerelhaber.com hiçbir şekilde sorumlu tutulamaz.
Kod8
GÜNÜN YAZARLARI
Günün Yazarları



Kod8